Cousin Tribulation’s Story by Louisa May Alcott: Translation

Cousin Tribulation’s Story was featured as The Short Story of the Day on Thu, Dec 28, 2017

-Սիրելի՛ Մերի, որպես եղանակին համապատասխան թեմա, ուզում եմ քեզ պատմել ամանորյա նախաճաշի մասին, որն ունեցել եմ, երբ փոքր աղջիկ էի։ Ի՞նչ ես կարծում, ի՞նչ էր դա։ Մի կտոր չոր հաց և խնձոր։ Ահա, թե ինչպես դա պատահեց և դա իրական պատմություն է, իրական է ամեն բառը։

Այդ առավոտ մենք իջանք ներքև նախաճաշելու՝ շողացող դեմքերով ու մաքրամաքուր գոգնոցներով։Մենք հայրիկին մենակ գտանք ճաշասենյակում։

-Շնորհավոր Նոր տարի, պա՜պ,  որտե՞ղ է մայրիկը,- բացականչեցինք մենք։

-Մի փոքրիկ տղա եկավ ու աղերսելով  ասաց, որ իրենք սովամահ են լինում տանը, այդպիսով ձեր մայրը գնաց որ տեսնի․․․ ահ, ահա և նա։

Մինչ հայրիկը խոսում էր, ներս եկավ մայրիկը՝ սառած, բավականին տխուր ու շատ հուզված։

-Երեխանե՜ր,  մի՛ սկսեք, մինչև չլսեք, թե ինչ եմ ասելու ձեզ,- ասաց նա։

Ու մենք նստեցինք՝ ուշադիր նայելով նրան և մեր առջև դրված, ձեռք չտրված նախաճաշին։

-Այստեղից ոչ հեռու պառկած է մի աղքատ կին՝ նորածին երեխայի հետ։Այնտեղ վեց երեխաներ տեղավորվում են մեկ մահճակալի վրա, որպեսզի պաշտպանվեն ցրտից, քանզի նրանք վառելիք չունեն։ Այնտեղ ուտելու ոչինչ չկա: Ու մեծ տղան եկել էր ինձ ասելու, որ իրենք սովամահ են լինում այս սաստիկ ցուրտ օրվա ընթացքում։ Իմ փոքրի՛կ աղջիկներ, կտա՞ք նրանց ձեր նախաճաշը՝ որպես Նոր տարվա նվեր։

Մենք մի րոպե լուռ նստեցինք ու նայեցինք մեր դիմաց դրված հաճելի, տաք շիլային, սերուցքով կաթին և հաց ու կարագին: Քանի որ մենք դաստիարակվել էինք ինչպես անգլիացի երեխաներ, երբեք թեյ կամ սուրճ չէինք խմել ու շիլայից բացի ուրիշ ոչինչ չէինք կերել նախաճաշին։

-Երանի մենք կերած լինեինք մեր նախաճաշը,- մտածեցի ես՝ լինելով բավականին եսասեր երեխա ու նաև շատ սոված։

-Ես այնքան ուրախ եմ, որ դուք եկաք մինչև մեր սկսելը,- ուրախությամբ ասաց Նանը։

-Կարելի՞ է ես էլ գամ ու օգնեմ ձեզ՝ տանելու այն այդ խեղճ, փոքրիկ երեխաներին,- հարցրեց Բեթը, ով ուներ ամենանուրբ սիրտը։

-Ես կարող եմ տանել կճուճը,- ասաց փոքրիկ Մեյը՝ հպարտությամբ տալով այն ինչ ամենաշատն էր սիրում։

-Եվ ես կարող եմ տանել ամբողջ շիլան,- մեջ ընկա ես՝ ի սրտե ամաչելով իմ ունեցած առաջին զգացումից։

-Դուք պետք է հագնվեք ու օգնեք ինձ և, երբ վերադառնանք, մենք ուտելու մի բան կգտնենք,- ասաց մայրիկը՝ տեղավորելով հացն ու կարագը զամբյուղի մեջ։

Շուտով մենք պատրաստ էինք։ Նախ հայրիկը՝ մի զամբյուղ փայտ իր ձեռքին և ածուխ մյուս ձեռքին: Հետո մայրիկը՝ մի կապոց տաք հագուստով ու թեյնիկով: Նանը և ես տանում էինք տաք շիլայի կաթսան՝ երկուսով բռնած ու ամեն մեկս՝ մի սափոր կաթ: Բեթը՝ սառը միս, Մեյը` կճուճը, և իր հին թիկնոցն ու ճտքավոր կոշիկները: Եվ Բեթսին՝ աղջիկը, բերում էր տոպրակով կարտոֆիլ ու ուտելիք։

Բարեբախտաբար, դեռ շատ վաղ էր, ու մենք գնացինք հետևի փողոցներով, այսպիսով մեզ գրեթե ոչ ոք չտեսավ ու ոչ ոք չծիծաղեց զվարճալի տեսարանի վրա։

Ինչպիսի աղքատ, դատարկ, թշվառ վայր էր դա, վստահ։ Կոտրված պատուհաններ, առանց վառելիքի, մաշված շորեր, լացող երեխա, հիվանդ մայր և մի խումբ գունատ, սոված երեխաներ՝ իրար գրկած, մեկ ծածկոցի տակ փորձում էին տաքանալ։ Ինչպես այդ մեծ աչքերը ապշած նայեցին ու կապտած շուրթերը ժպտացին, երբ մենք ներս մտանք։

-Ա՜հ, Տեր Աստված։ Բարի հրեշտակներն են, որ եկել են մեզ մոտ-, բացականչեց խեղճ կինը՝ երջանկության արցունքներն աչքերին։

-Ծիծաղելի հրեշտակներ՝ բրդյա գլխարկներով ու կարմիր թաթմաններով,- ասացի ես ու նրանք բոլորը ծիծաղեցին։

Հետո մենք անցանք գործի ու տասնհինգ րոպե թվում էր, թե մենք իրոք փերիներ ենք ու աշխատում ենք այնտեղ։ Հայրիկը կրակ վառեց հին բուխարու մեջ ու ծածկեց կոտրված պատուհանն իր սեփական գլխարկով ու վերարկուով։ Մայրիկը դողացող երեխաներն նստեցրեց կրակի շուրջ ու խեղճ կնոջը փաթաթեց տաք շորերով։ Բեթսին ու մնացածս սեղան գցեցինք ու կերակրեցինք փոքրերին։

Ի՜նչ հաճելի էր։ Հայրիկը, սրբիչն օգտագործելով որպես գոգնոց, կերակրում էր ամենափոքր երեխային: Մայրիկը հագցնում էր խեղճ, փոքրիկ նորածնին այնպիսի քնքշությամբ, ասես իր սեփական երեխան լիներ։ Բեթսին մորը թեյ տվեց՝ մխիթարելով, որ  լավ օրերը գալու են։ Նանը, Լուն, Բեթը ու Մեյը ցատկոտում էին յոթ երեխաների հետ՝ խոսելով, ծիծաղելով ու փորձելով հասկանալ նրանց ծիծաղելի, կոտրված անգլերենը։ Շա՜տ ուրախ նախաճաշ էր, չնայած մենք ոչինչ չկերանք։ Եվ մենք հեռացանք՝ թողնելով նրանց բոլորին մեծ հավատով և խոստանալով, որ կրկին անգամ հագուստ և սնունդ ենք տանելու։ Կարծում եմ, այլևս այն սոված, փոքրիկ աղջիկները չկային, ովքեր իրենց նախաճաշը տվեցին և Ամանորին գոհացան մի քիչ հացով ու խնձորով:

Dear Merrys:—As a subject appropriate to the season, I want to tell you about a New Year’s breakfast which I had when I was a little girl. What do you think it was? A slice of dry bread and an apple. This is how it happened, and it is a true story, every word.

As we came down to breakfast that morning, with very shiny faces and spandy clean aprons, we found father alone in the dining-room.

«Happy New Year, papa! Where is mother?» we cried.

«A little boy came begging and said they were starving at home, so your mother went to see and—ah, here she is.»

As papa spoke, in came mamma, looking very cold, rather sad, and very much excited.

«Children, don’t begin till you hear what I have to say,» she cried; and we sat staring at her, with the breakfast untouched before us.

«Not far away from here, lies a poor woman with a little new-born baby. Six children are huddled into one bed to keep from freezing, for they have no fire. There is nothing to eat over there; and the oldest boy came here to tell me they were starving this bitter cold day. My little girls, will you give them your breakfast, as a New Year’s gift?»

We sat silent a minute, and looked at the nice, hot porridge, creamy milk, and good bread and butter; for we were brought up like English children, and never drank tea or coffee, or ate anything but porridge for our breakfast.

«I wish we’d eaten it up,» thought I, for I was rather a selfish child, and very hungry.

«I’m so glad you come before we began,» said Nan, cheerfully.

«May I go and help carry it to the poor, little children?» asked Beth, who had the tenderest heart that ever beat under a pinafore.

«I can carry the lassy pot,» said little May, proudly giving the thing she thing she loved best.

«And I shall take all the porridge,» I burst in, heartily ashamed of my first feeling.

«You shall put on your things and help me, and when we come back, we’ll get something to eat,» said mother, beginning to pile the bread and butter into a big basket.

We were soon ready. First, papa, with a basket of wood on one arm and coal on the other; mamma next, with a bundle of warm things and the teapot; Nan and I carried a pail of hot porridge between us, and each a pitcher of milk; Beth brought some cold meat, May the «lassy pot,» and her old hood and boots; and Betsey, the girl, brought up the rear with a bag of potatoes and some meal.

Fortunately it was early, and we went along back streets, so few people saw us, and no one laughed at the funny party.

What a poor, bare, miserable place it was, to be sure,—broken windows, no fire, ragged clothes, wailing baby, sick mother, and a pile of pale, hungry children cuddled under one quilt, trying to keep warm. How the big eyes stared and the blue lips smiled as we came in!

«Ah, mein Gott! it is the good angels that come to us!» cried the poor woman, with tears of joy.

«Funny angels, in woollen hoods and red mittens,» said I; and they all laughed.

Then we fell to work, and in fifteen minutes, it really did seem as if fairies had been at work there. Papa made a splendid fire in the old fireplace and stopped up the broken window with his own hat and coat. Mamma set the shivering children round the fire, and wrapped the poor woman in warm things. Betsey and the rest of us spread the table, and fed the starving little ones.

What fun it was! Papa, with a towel for an apron, fed the smallest child; mamma dressed the poor little new-born baby as tenderly as if it had been her own. Betsey gave the mother  tea, and comforted her with assurance of better days for all. Nan, Lu, Beth, and May flew about among the seven children, talking and laughing and trying to understand their funny, broken English. It was a very happy breakfast, though we didn’t get any of it; and when we came away, leaving them all so comfortable, and promising to bring clothes and food by and by, I think there were not in all the hungry little girls who gave away their breakfast, and contented themselves with a bit of bread and an apple of New Year’s day.

Սկզբնաղբյուրը

Antique Childrens Book Comic Illustration Poor Boy Outdoor Stock ...

 

 

 

 

Լուսանկարչական նախագիծ

Ստորև ներկայացնում եմ ամողջ տարվա ընթացքում նկարած լուսանկարներս։

Դիմանկարներ

 

 

 

Բնապատկերներ

 

Շինություններ

 

Լքված կառույցներ

Հաղթանակ զբոսայգի

 

Կոնդ․ Քաղաք քաղաքի ներսում

 

Գետը բնակավայրում

 

Ժամանակակից ֆոտո-նատյուրմորտ

 

 

 

Learn something new

Set yourself a challenge to learn something new. This is the perfect opportunity to learn skills that take time. So improve your typing skills, learn to juggle, learn how to cook – whatever you want, but try to make the most of this extra time. Then you may either write about it or make a film.

I’ll tell you how I make one of my favorite dishes. It’s named crispy chili beef.

For making this dish 500G RUMP STEAK, SLICED INTO THIN STRIPS
6 TBSP CORNFLOUR
1/2 TSP SALT
3 TBSP VEGETABLE OIL

And for the sauce we 180ML ORANGE JUICE
JUICE FROM 1/2 A LEMON
6 TBSP SWEET CHILLI SAUCE
1 TSP HOT SAUCE, LIKE TABASCO OR SRIRACHA (OPTIONAL)
1 TBSP LIGHT SOY SAUCE
1 TBSP WATER

Usually I don’t add hot sauce becouse I don’t like hot food.

So first of all we need to slice the meet into thin strips and add flour and salt to it, then we need to fry it in vegetable oil. After this we will need the sauce. For the sauce we need to mix orange juice, lemon juice, sweet chilli sauce, soy sauce, water and boil it.

When the sauce is ready we just need to pour it over the beef strips and the dish is ready.

Hope to make a vido soon.

 

Plan your day

Think and write how you are going to spend each day. Make a time table to plan activities for the day.

Actually my dad forced me to plan my day and I had a time table. I decided to stay with my grandma for a while as her family is in Russia and she is alone here, so now I sleep at 9am and I wake up at 11pm. All night I’m watching movies and chatting.

When I was at my house I used to wake up at 9:30am, at 10:30 I took my dog for a walk, we returned home at 10.55, I did my homework 11.00-12.30, 12.30-1.30 I cooked something to eat then cleaned the house. I was free to watch movies till 3.30pm. At 3.30 we cooked and ate again. Usually we finished cooking, eating and cleaning at 4.30 and I was free till 7.30. This period of time was for learning something and I learnt how to plan my day right (it was a webinar that took 3 hours). At 7:30 we ate again and after eating we watched a family movie. At 12 we went to bed and we had 30 minutes to spend in our phones (read news and so on). At 12.30 all of us put phones aside and we slept.

This was my time table which i didn’t like. I love night life and it was very hard for me to live this kind of life. I’m a teenager and I hate rules.

  • Balance online and offline activity

Be aware of how long you spend online each day and take regular screen breaks to stretch and take your eyes off the screen.

As I said above I used to live balanced and planned life. Now I’m taking screen breaks for few hours only, just to sleep, go to the toilet and cook something. Yes, I don’t take screen breaks to eat. I eat with my laptop or phone

  • Keep in touch with friends

There are two people I’m always in touch with. My boyfriend and my Vard. We chat 24 hours a day. Text messages and so on. Sometimes even face time (video call)!!!

We organize distance meetings!

  • Think of others and help when you can

Usually I’m an egoist and I ask others to help me. It’s very hard for me to think about others. Even the ones I love.

To be honest

Today I’m going to talk about honesty

But…

What can I say about honesty? No one is honest. We are just acting. No one cares about your honest stories. People want well organized dramas. I can’t say I’m honest, I’m just open. I’m trying to act less than others do. So many people make themselves seem saint. You look at her face and you think »Oh God, she is an angel». But pay attention how they made it seem like they are angels from heaven. I can tell you! They talked about others who did something that a lot of people don’t accept and they said «I would never do something like this». There are no angels in this world. The ones who act like angels are the most dirty and low creatures. The ones who are trying to be open and don’t hide anything about personal life become bitches. Everyone starts talking about them behind their back.

I have a boyfriend. 22 years difference between us. Sometimes I post photos with him on my instagram account. I mean stories. And the »bad guys» of our school reply to my stories. I get so much love and loving words from them. Especially from boys. I can see how the »angels» share my stories with other »angels». And I’m 100% sure a lot of people talk about me behind my back.

People I thought were naive and kind don’t have their personal life today. They are very interested in mine.

First we thought we don’t care, let them talk. Our relationship is something out of norm so they should talk. Then I realized they don’t just discuss, they say negative things. I started noticing their stares. I noticed they don’t want to talk with me. I started being psychologically depressed.

My boyfriend still doesn’t care because his friends are so cool and they accept us. I feel so comfortable when we are hanging out with his friends.

I don’t want friendship with girls. They are so dirty. They always talk behind your back. They act like they are honest but they are never honest. They don’t leave you in peace.

Guys are absolutely different. They don’t care about your personal life, they don’t talk shit about you. Whenever you ask them to hang out with you they do with great pleasure.

Boys are more honest than girls. Every girl keeps a snake inside.

The Contradiction of Judging Other Women | SUCCESS